Արդյոք պատահականությո՞ւն էր, որ Սերժ Սարգսյանը Ռուսաստան մեկնելուց (ինչպես ռուսը կասեր՝ «без пяти мину») առաջ փոփոխություն կատարեց կառավարության կազմում: Ընդամենը կառուցվածքային փոփոխություն: Ինչն էլ կարծես տեղաշարժեց ներքաղաքական ողջ այսբերգը: Հօգուտ իրեն:
Վրաստանում քաղաքական ճգնաժամ է: Բոլոր հատկանիշներով՝ արտաքին քաղաքական, թեպետ իրականում ճգնաժամը ներքաղաքական է, պարզապես հերթական ապացույցն է, որ արտաքին ու ներքին քաղաքականությունները միմյանց շարունակությունն են:
Համաշխարհային հասարակայնությունն արդեն ակնբախորեն զգում է, որ մոլորակի հետ մի ինչ-որ արտասովոր բան է կատարվում։ Եվ բանն անգամ այն չէ, որ ինչ-որ տեղ մահմեդական աշխարհում միջնադարյան գազանություններ են կատարվում, և ինչպես միշտ` «հանուն Աստծո» գոչյուններով։
Պատմվե՞ց քեզ, ո՛վ մարդ, թե ի՛նչ է բարին, և ի՞նչ է ուզում քեզնից Տերը. իրավունք հաստատել, ողորմություն սիրել և պատրաստ լինել քո Տեր Աստծու հետևից գնալու։ Տիրոջ ձայնը քաղաքի վրա կհնչի և կփրկի նրա անունից վախեցողներին։
Նույն գետը երկրորդ անգամ մտնել չի լինի, բայց նույն սխալը կրկնել կլինի՝ այն էլ դարեր շարունակ: Այդպես Հայաստանի հանդեպ իր մշտական երկդիմի քաղաքականությունից, Բագրատունիների թագավորությունը կործանելուց տուժեց երկրորդ Հռոմը՝ Բյուզանդիան:
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...